{"id":363,"date":"2009-05-23T20:00:55","date_gmt":"2009-05-23T18:00:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.glaan.nl\/blog\/?p=363"},"modified":"2012-09-05T21:18:08","modified_gmt":"2012-09-05T19:18:08","slug":"gerben-en-rianne-in-usa-en-canada","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/gerben-en-rianne-in-usa-en-canada\/","title":{"rendered":"Gerben en Rianne in USA en Canada"},"content":{"rendered":"

Rondreis USA en Canada van maandag 4 mei t\/m zaterdag 23 mei 2009<\/strong><\/p>\n

Dag 1, maandag 4 mei 2009, New York City, New York<\/a>
\nDag 2, dinsdag 5 mei 2009, New York City, New York<\/a>
\nDag 3, woensdag 6 mei 2009, Hyannis, Massachusetts<\/a>
\nDag 4, donderdag 7 mei 2009, Woburn, Massachusetts<\/a>
\nDag 5, vrijdag 8 mei 2009, Woburn, Massachusetts<\/a>
\nDag 6, zaterdag 9 mei 2009, Bar Harbor, Maine<\/a>
\nDag 7, zondag 10 mei 2009, Bar Harbor, Maine<\/a>
\nDag 8, maandag 11 mei 2009, Qu\u00e9bec, Qu\u00e9bec<\/a>
\nDag 9, dinsdag 12 mei 2009, Qu\u00e9bec, Qu\u00e9bec<\/a>
\nDag 10, woensdag 13 mei 2009, Montr\u00e9al, Qu\u00e9bec<\/a>
\nDag 11, donderdag 14 mei 2009, Ottawa, Ontario<\/a>
\nDag 12, vrijdag 15 mei 2009, Toronto, Ontario<\/a>
\nDag 13, zaterdag 16 mei 2009, Toronto, Ontario<\/a>
\nDag 14, zondag 17 mei 2009, Niagara Falls, New York<\/a>
\nDag 15, maandag 18 mei 2009, Gettysburg, Pennsylvania<\/a>
\nDag 16, dinsdag 19 mei 2009, Williamsburg, Virginia<\/a>
\nDag 17, woensdag 20 mei 2009, Washington DC<\/a>
\nDag 18, donderdag 21 mei 2009, Washington DC<\/a>
\nDag 19, vrijdag 22 mei\/zaterdag 23 mei 2009, Newark Airport, New Jersey\/Nederland<\/a><\/p>\n

Dag 1, maandag 4 mei 2009, New York City, New York<\/strong><\/p>\n

09:00 uur. De wekker gaat. Tijd om op te staan. Zo gezegd, zo gedaan. We slapen bij Rianne haar ouders, dus alles is al ingepakt. We moeten nog wel even de boarding passes uitprinten. Ontbijten, koffie en rond 10:30 vertrekken we richting Schiphol. Rianne haar vader neemt de maximum snelheid nog serieus, dus rond 10:50 arriveren we voor vertrekhal 2.<\/p>\n

We brengen onze koffers weg en gaan dan langs de douane. De een chagrijnig, de ander probeert nog enig interesse te tonen door te vragen waar we naartoe gaan. We lopen nog wat rond in de taxfree zone en lopen dan richting gate F4. We zijn daar om 11:30, dus het is een half uurtje wachten tot de security check begint. Dat wordt uiteindelijk 12:30. Naast ons zit een stel bejaarde Amerikanen. CNN staat op en het blijkt dat het Amerikanen ook niet boeit of Michelle Obama haar eigen make-up doet.<\/p>\n

<\/p>\n

Na een hele tijd wachten sluiten we maar aan in de rij voor de security check. Riem af, jas uit, laptop uit de tas en we zijn weer goedgekeurd. We lopen meteen door naar het vliegtuig. Voor stoel 15 H en J hoeven we niet ver te lopen. Er komt niemand naast ons zitten dus hebben we een stoel voor onze troep.<\/p>\n

We vertrekken mooi op tijd. Het is redelijk bewolkt dus eenmaal boven de Noordzee zien we niets meer. Op ons schermpje kunnen we wel de route volgen, dus weten we nog enigszins waar we zijn. De vlucht verloopt rustig, we kijken ieder 2 films en slapen nog wat. Aan eten en drinken ontbrak het ook niet. Gezouten amandelen, daarna de maaltijd: Beef Bobotie met rijst, couscoussalade en passievruchtenmousse. Later krijgen we nog een ijsje en als we de kust van Amerika naderen krijgen we nog een quiche. We werden ook nog getrakteerd op 2 formulieren die we moesten invullen. Goh, hetzelfde formulier wat we ook al op internet hadden moeten invullen. Tot zo ver de effici\u00ebntie van Big Brother.<\/p>\n

De daling begint. We naderen JFK vanuit het zuiden, maar opeens geeft de piloot weer gas en gaan we weer naar boven. Wat blijkt? De verkeerstoren van JFK had ons iets te dicht op onze voorganger gezet, dus besloot onze piloot toch maar niet te landen. Even een rondje vliegen\u2026 van 20 minuten. Rond 15:45 plaatselijke tijd landen we.<\/p>\n

De tweede poging landen we wel. We komen aan bij Terminal 4. We zijn als een van de eersten uit het vliegtuig en gaan in de rij staan voor Big Brother. We worden in de rij gezet bij een norse, kale man. We mogen niet samen naar hem toe, want we zijn geen familie. Tien vingerafdrukken en een foto. Stempel in je paspoort en er wordt een kaartje in geniet dat we bij vertrek weer moeten inleveren. Na Gerben is Rianne aan de beurt en er komt meteen een andere security officer vragen of er hulp nodig is, omdat ze er zo \u2018rough\u2019 en \u2018dangerous\u2019 uitziet. We kunnen er wel om lachen, de kale man iets minder.<\/p>\n

Tot nu toe geeft JFK een beetje een vervallen Oost-Europese indruk. In de terminal zijn ook geen winkels en er is maar 1 pinautomaat. Niet dat dat erg is, want wij en een vliegtuig uit India zijn blijkbaar de enigen in Terminal 4. We lopen richting pinautomaat en we worden meteen gevraagd of we een shuttle bus willen. Eerst maar eens pinnen en naar het toilet. <\/p>\n

We besluiten mee te gaan met de shuttle bus. Goedkoper dan een taxi en sneller dan het openbaar vervoer. De rijstijl in New York lijkt het motto te hebben \u2018rijden waar je kunt\u2019. Het is redelijk druk en er wordt af en toe wat geclaxonneerd. En het klopt: alle auto\u2019s zijn hier groot. Rond 18:00 arriveren we bij ons hotel, Travel Inn. We checken in en gaan naar onze kamer. Het bed is redelijk smal en veel te kort voor Gerben, maar we hebben er wel 2 exemplaren van\u2026 We installeren ons en vertrekken dan richting Times Square.<\/p>\n

Met de drukte valt het wel mee. Er wordt wel om de 2 meter geprobeerd om een folder in onze handen te drukken. We zitten in het Theatre District, dus er is genoeg om folders voor uit te delen. Onderweg naar Times Square kijken we meer omhoog dan naar voren. De Rembrandttoren is te vergelijken met het kleinste gebouw hier. Alles is ontzettend hoog. Wat betreft de taal lijkt het hier wel op Amsterdam; de moedertaal hoor je nauwelijks. Eenmaal op Times Square maken we wat foto\u2019s en proberen alle informatie in ons op te nemen, wat een kansloze poging is. Er zijn ontelbare reclameborden en er is ontzettend veel licht. Het wordt ook op een vreemde manier donker. Je ziet wel dat de lucht donker is, maar toch is het nog licht. We lopen even binnen bij Toys\u201dr\u201dus. Binnen is een reuzenrad en er staan allerlei mannetjes klaar om je op de foto te zetten. <\/p>\n

Buiten gaan we maar eens op zoek naar iets te eten. Veel honger hebben we niet, dus we kiezen voor een cheeseburger en een burger deluxe. Het kost wel wat, namelijk 13 dollar per burger. Het is nog altijd beter dan de cheese pizza voor 16 dollar. Als we ons eten krijgen zien we waarom het zoveel kost. Een enorme berg patat, 5 grote zure bommen, en een enorme burger met een nog groter broodje erom heen. Gerben krijgt het meeste wel op, Rianne krijgt net de burger met het brood weg. De ober komt regelmatig vragen of alles naar wens is en biedt aan onze cola\u2019s gratis te hervullen. Typische Amerikaanse beleefdheid. Ze moeten wat om fooi te krijgen\u2026<\/p>\n

IMG_4230.jpg'<\/a><\/p>\n

Na het eten gaan we even naar de overkant, want daar is de M&M Megastore. Kussens, truien, bekers, pyjama\u2019s, tassen en ga zo maar door. Ze hebben alles. Aan de muur hangen enorme kokers met een scala aan gekleurde M&M\u2019s, zilver, donkerblauw, lichtblauw, zwart, wit, kortom alle kleuren van de regenboog.<\/p>\n

Na alle indrukken besluiten we naar het hotel te gaan. Voor ons gevoel is het immers al 2 uur \u2019s nachts. In bed kijken we nog even tv, de nieuwe aflevering van 24 begint net. Zelfs Jack Bauer kan ons niet wakker houden, dus zetten we hem maar uit en gaan om half 10 plaatselijke tijd slapen.<\/p>ngg_shortcode_0_placeholder

[ngg_gallery=20]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 2, dinsdag 5 mei 2009, New York City, New York<\/strong><\/p>\n

Tijdverschil. Een leuk fenomeen. Rianne wordt al om half 3 even wakker (half 9 in Nederland), om 4 uur worden we allebei wakker. Even na zessen besluiten we dan toch maar op te staan. Rianne schrijft het verslag van de vorige dag en ondertussen kijken we nog even tv. De weersverwachting ziet er niet goed uit. 55F (een graad of 13) en regen. Het nieuws laat zien dat er iemand is vermoord in Newark en dat er in NYC een gala is voor invloedrijke mensen, onder andere zullen Michelle Obama en Oprah Winfrey zich laten zien. We douchen en gaan naar beneden. In de lift is het nog even wennen dat B voor Basement staat en dat 1 de begane grond is. Rond kwart voor 8 staan we buiten.<\/p>\n

Regen, regen en nog eens regen. Het is erg bewolkt, er staat een koude wind en het regent dus. De winkels zijn nog niet open, dus we kunnen nog geen paraplu kopen. NYC is geen mindere bouwput dan Amsterdam dus gelukkig zijn er veel steigers waar we onderdoor kunnen lopen. We besluiten richting het Empire State Building te lopen. Onderweg kopen we nog wat ontbijt; orange juice, 2 chocolate croissants, een blueberry muffin en een banana nut muffin. <\/p>\n

Bij het Empire State Building worden we aangehouden door een man. Hij doet erg z\u2019n best om ons over te halen een kaartje te kopen voor de hop on-hop off bus. Voor 44 dollar pp worden we rondgereden door lower Manhattan en voor slechts 54 dollar pp door lower en upper Manhattan. Dat is toch even meer dan 100 dollar voor een rondrit in een open bus\u2026 Hij laat ons zien waar we het Empire State Building in kunnen, maar krijgen te horen dat je 0,0 zicht hebt. Ook een beetje zonde van de 40 dollar. Volgens de man nog meer reden om met de bus mee te gaan. We zeggen dat we nog moeten ontbijten en dat we er dan over na zullen denken. Hij zal ons dan wel laten zien waar we goed kunnen ontbijten. Vervolgens schrijft hij nog z\u2019n naam in de folder voor het geval we besluiten mee te gaan. Hij wil namelijk wel de commissie ontvangen. Mensen moeten hier echt hard werken voor hun geld.<\/p>\n

We lopen gauw weg richting de public library. In de film The Day After Tomorrow schuilen ze in deze bibliotheek. Het is niet echt te herkennen. De bibliotheek gaat open om 11 uur, het is nu net 9 uur, helaas. We lopen door naar Grand Central Terminal. Het is een prachtig gebouw met kroonluchters en andere versieringen. En bovenal, ontzettend schoon. We maken wat foto\u2019s, natuurlijk ook van de beroemde klok op het informatiehuisje en lopen daarna richting de metro. We kopen 2 kaartjes voor 4 ritten voor 7 dollar per stuk. <\/p>\n

We pakken de metro richting lower Manhattan. In de metro hangt het vol met reclames voor hulp tegen depressiviteit en alternatieven voor abortus. Ook hangt er een waarschuwing; als je het metropersoneel aanvalt, kun je 7 jaar in prison gaan zitten. Idee voor de NS? We stappen uit in de buurt van Ground Zero. Het is een grote bouwput. We worden er door verschillende mensen op gewezen dat we vanaf de eerste verdieping van de Burger King een overzicht van de bouwput kunnen krijgen. Inderdaad, we zien nog de resten van een ingestorte parkeergarage en de beginselen van een nieuwe metrolijn (een stuk steviger dan de Noord-Zuidlijn). Het is niet voor te stellen hoe hoog het WTC moet zijn geweest. De gebouwen die er nog staan zijn al ontzettend hoog, laat staan dat het WTC nog eens 4 keer zo hoog was. <\/p>\n

We lopen door naar de Trinity Church. We mogen geen foto\u2019s maken, wat er is een kleuterklasje bezig. Ze zijn aan het zingen; He\u2019s got the Whole World in his Hands en What a Wonderful World. We lopen een rondje en gaan dan verder richting Wall Street. Er staat een hoop beveiliging, maar verder is het maar een smal straatje. We lopen verder richting het water en hopen daar uitzicht te hebben op de Brooklyn Bridge. Door de bewolking heen zien we iets dat op de brug lijkt. We lopen verder richting de ferry voor het Vrijheidsbeeld. Ook dat is verstopt achter de wolken. We kopen kaartjes voor de ferry en lopen naar de ingang, waar geen rij is. Regen kan ook een voordeel hebben. We mogen onze jassen weer uit doen, riem af, horloges af, tassen door de scanner en we worden weer goedgekeurd. We moeten rennen om nog mee te kunnen met de ferry. Dat ging snel. We varen richting Liberty Island en bekijken daar het Vrijheidsbeeld. Het beeld zelf mag je sinds 9-11 niet meer in en er is geen uitzicht, dus we betalen niet om op de sokkel te mogen staan. We lopen nog een rondje, rusten nog wat op een bankje, verbazen ons over de scholieren die op slippers lopen en gaan dan weer naar de boot. We varen verder naar Ellis Island. Aan het begin van de 20e eeuw kwamen hier alle immigranten binnen. Er zijn veel foto\u2019s en gegevens over de immigratie van de VS. We lopen nog even door de gift shop en gaan dan weer verder naar de boot.<\/p>\n

Eenmaal terug op Manhattan lopen we naar de metro. We beginnen onze voeten aardig te voelen. We pakken de metro richting het hotel en aldaar rusten we een uurtje uit. We kijken nog even tv en het valt ons op dat er erg veel reclame is tegen roken en voor nieuwe medicijnen. Op bijna iedere zender is er een tv-show met een Judge. Rianne verruilt haar All Stars voor haar bergschoenen en we lopen met frisse zin naar de metro. <\/p>\n

Inmiddels is het bijna 4 uur en het is gestopt met regenen, de wolken zijn helaas niet verdwenen. We pakken de metro naar Central Park en besluiten er een stukje doorheen te lopen. Er lopen veel eekhoorns en weinig mensen. Op een gegeven moment zien we een groep mensen bij elkaar staan. We lopen ernaartoe om te kijken wat er is. Een vrouw houdt ons aan en zegt tegen ons dat we moeten doorlopen omdat we in de achtergrond staan van een opname voor een tv-serie. Hier hadden we al op gehoopt! Er worden zoveel series en films opgenomen in New York, dat we hoopten er iets van te zien. En ja hoor, Law & Order Special Victims Unit wordt nu opgenomen. We zien Ice-T en Richard Belzer staan. Ze nemen dezelfde scene wel 4 keer op. Wat een gedoe is dat. Er zijn ontzettend veel mensen mee bezig. Iedereen die in beeld komt is een acteur of een offici\u00eble figurant. We blijven even kijken en besluiten dan weer verder te lopen. <\/p>\n

We nemen nog wat foto\u2019s van het beroemde New York Plaza en kijken of we daar toevallig nog meer beroemdheden zien. Een stukje verderop staat de Trump Tower. We nemen weer een hoop foto\u2019s, kopen een hot dog en lopen dan verder richting Bloomingdale\u2019s, ook wel Bloomies genoemd. We gaan even naar binnen. Het lijkt een beetje op LaFayette in Parijs, maar dan zonder mooie versieringen. We rusten nog even uit op een bankje en besluiten dan een restaurantje op te zoeken.<\/p>\n

Na bijna een uur lopen, een zere rug en zere voeten zijn we weer op Times Square beland. We lopen een restaurant in en gaan uitgeput zitten. We krijgen onze eigen ober die zich voorstelt met weer die typische Amerikaanse beleefdheid \u201cgoodevening, my name is John and I\u2019ll be your waiter for tonight\u201d. Hij doet erg z\u2019n best doet ons alles goed uit te leggen. Gerben kiest voor kip met aardappels en broccoli. Rianne voor kip met pasta. De cola wordt weer gratis bijgevuld en onze \u2018persoonlijke\u2019 ober komt weer regelmatig vragen of alles naar wens is. We krijgen bijna ons bord leeg, betalen de rekening en lopen dan weer richting hotel.<\/p>\n

Nog even een warme douche en op tv zien we dat het Vrijheidsbeeld op 4 juli 2009 weer helemaal opengesteld wordt. Dat hebben wij weer. Na deze vermoeiende dag vallen we lekker in slaap, morgen gaan we met de auto op pad.<\/p>ngg_shortcode_1_placeholder

[ngg_gallery=21]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 3, woensdag 6 mei 2009, Hyannis, Massachusetts<\/strong><\/p>\n

Rond 6 uur worden we weer wakker. We zetten nog maar even de tv aan. Er is alleen maar nieuws. Drive-by shootings, de kredietcrisis, Afghanistan, enzovoort. Dan maar douchen en onze spullen weer inpakken. We checken uit en gaan op weg naar de bus terminal.<\/p>\n

Aldaar proberen we te ontdekken waar we kaartjes kunnen krijgen voor de bus naar Newark Airport. De terminal is erg groot, maar nergens bordjes. Op een gegeven moment zien we toch een bordje met ticketing. Bij de ticketing zijn er veel hokjes van verschillende reisaanbieders. Welke moeten we nu hebben? We dwalen wat rond en worden er een beetje wanhopig van. Een politieagent vraagt of hij ons kan helpen. We leggen uit dat we naar Newark Airport moeten. Hij wijst ons een hokje aan waar we een kaartje kunnen krijgen. Bij het hokje krijgen we te horen dat we daar geen kaartjes kunnen krijgen. Zucht. We moeten in een steeg tussen de terminal zijn. Daar zien we inderdaad een bus naar Newark. Kaartjes kunnen we krijgen bij de bestuurder voor 15 dollar pp. We gaan zitten en gaan op weg naar Newark Airport.<\/p>\n

Een minuut of 40 later zijn we op Newark Airport. Met de AirTrain gaan we naar P3, de locatie van National autoverhuur. Daar moeten we de creditcard afgeven en onze rijbewijzen laten zien. We kiezen toch voor een auto met een hogere klasse. De vrouw achter de balie zegt dat we nog 425 dollar moeten betalen voor het feit dat Rianne geen 25 is. Wij dachten dat we dit al betaald hadden en proberen haar dat duidelijk te maken. Ze heeft er geen boodschap aan en we moeten betalen. Ok, maar hier is het laatste woord niet over gezegd. We gaan naar de parkeerplaats waar de auto\u2019s staan en een man wijst ons waar de midclass auto\u2019s staan. Daar mogen we uit kiezen, de sleutels zitten in het contact, de man loopt weer weg. Uhm\u2026 ok. We kiezen een Toyota Matrix, iets groter dan een Opel Astra. Onze koffers passen mooi in de achterbak en ook wijzelf hebben flink wat ruimte. We installeren ons en Gerben probeert weg te rijden. Hij heeft nog niet helemaal door dat je in een automaat niet tegelijk moet gaan remmen en gas geven. Als hij eenmaal doorheeft hoe het werkt, rijden we naar de exit, daar moeten we nog wat papieren laten zien en we gaan op weg.<\/p>\n

TomTom kent de weg hier ook en wijst ons de weg uit New Jersey. We stoppen om nog wat drinken en te eten te kopen. Dan vervolgen we onze weg. Dat is nog niet zo makkelijk als er 3 snelwegen naast elkaar lopen en je dus ook 3 afslagen voor je kiezen krijgt. Dan maar met een omweg. Na New Jersey komt een klein stukje New York en daarna Connecticut. Vanaf hier kunnen we immer gerade aus. De wegen zijn hier op z\u2019n minst Belgisch te noemen. Later beseffen we waarom er zoveel gaten en hobbels in de weg zitten; anders blijf je niet wakker. Als we net in Connecticut zijn, zien we het typische beeld van New England: veel gekleurde bomen. Maar\u2026 dat is dan ook het enige wat we zien langs de snelweg. Bomen, bomen en nog eens bomen. Af en toe zie je een onfortuinlijk huis vlak langs de snelweg of steken we een riviertje over, meer dan dat krijgen we niet te zien. Buiten de gelijkenis met Belgi\u00eb hebben ze ook nog een gelijkenis met Frankrijk; de tol. Voor iedere brug en belangrijke weg wordt tol gevraagd. Onderweg stoppen we nog om een pizzaslice te eten.<\/p>\n

We rijden Rhode Island binnen en nemen hier een omweg door Newport. Hier staan de huizen van de rijke mensen. Vergeleken met deze buurt lijken de huizen in het Gooi maar op simpele hutjes. We zien nu iets meer van de omgeving en vervolgen onze weg naar Cape Cod. Rond half 5 komen we aan in ons hotel, Harritage House. Er is gratis WiFi, dus we mailen maar meteen even met de familie. Ook meteen maar een mail naar Tioga Tours met het verhaal over de auto. Daarna gaan we op weg naar Provincetown, het uiterste puntje van Cape Cod. Het is ongeveer een uur rijden tussen de bomen. Eenmaal aangekomen lijkt het wel uitgestorven. Het is duidelijk een plaats waar het stervensdruk is in de zomer. Overal is het betaald parkeren, ook nu. Na een rondje gereden te hebben gaan we op een parkeerplaats staan. We nemen wat foto\u2019s van het uitzicht en gaan dan eten bij het enige restaurant dat open is. Rianne eet Fried Shrimps en Gerben een Platter of Seafood. Het smaakt goed. En ook buiten New York City komen ze meermaals netjes vragen of alles naar wens is.<\/p>\n

Na het eten gaan we weer naar de auto en zoeken het kaartje van de parkeerplaats. Onvindbaar. Gerben denkt dat Rianne het heeft en vice versa. Na 20 minuten zoeken geven we het op en hopen maar op het beste bij betaalhuisje. De vrouw daar zegt dat het dan 25 dollar wordt. We trekken een zielig gezicht, zeggen dat we ook maar toeristen zijn en dat we 20 minuten hebben gezocht. Ze vraagt hoe laat we er waren. Dat was rond half 7. We hebben er 2 uur gestaan, dus we mogen voor 5 dollar weer vertrekken. Er bestaan toch oprecht vriendelijke mensen in de VS.<\/p>\n

Tegen half 10 zijn we weer in het hotel. Nog even tv kijken en dan maar weer slapen.<\/p>ngg_shortcode_2_placeholder

[ngg_gallery=22]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 4, donderdag 7 mei 2009, Woburn, Massachusetts<\/strong><\/p>\n

Vandaag worden we rond half 8 wakker. We beginnen te wennen aan het tijdsverschil. Rianne leest nog even de mail. Van Tioga Tours hebben we bericht gekregen dat we ons geld terugkrijgen van de autoverhuurder, gelukkig. Dan douchen en uitchecken. Gerben heeft deze ochtend nog iets leuks gevonden; het parkeerkaartje uit Provincetown. Het zat in zijn achterzak, dus Rianne had gelijk.<\/p>\n

Onze tank is bijna leeg dus we gaan eerst maar eens tanken. Er komt een mannetje naar buiten gelopen en gooit de auto weer vol, dat is makkelijk. Wat zijn we hem verschuldigd? Wel 22 hele dollars! Ongeveer 17 euro, niets dus. Daarna op zoek naar ontbijt. We stoppen bij een dunkin donuts en kopen 3 donuts, een croissant, een jus d\u2019orange en een koffie. Alles bij elkaar iets meer dan 6 dollar. <\/p>\n

We vervolgen onze weg richting Boston. Onderweg stoppen we in Plymouth. Hier kwamen in 1620 de eerste pelgrims uit Engeland aan. Er is nog een steen die daaraan herinnert. Verder hebben ze de Mayflower II nagebouwd, het schip waarmee de pilgrim fathers aankwamen. Er staat ook nog een aantal beelden. We nemen wat foto\u2019s en rijden dan weer verder richting Boston.<\/p>\n

We krijgen het Amerikaanse rijden aardig onder de knie. De vrachtwagens rijden de maximum snelheid, de personenauto\u2019s rijden allemaal ongeveer 10 miles te hard. Je haalt in waar je kunt en invoegend verkeer heeft voorrang. Files zijn we niet tegengekomen. Het rijdt lekker door. Er is ook niemand die je met een rotgang komt inhalen, bumperkleven doen ze hier ook niet. Ze zijn hier ook op het snuggere idee gekomen om de snelweg breder te maken als je een grote stad nadert. Nadeel hiervan is dat je zo een afslag mist. Dus net als in New Jersey nemen we in Boston een kleine omweg.<\/p>\n

We rijden eerst richting Cambridge. Hier is de Harvard University. Het betalen voor het parkeren is hier nogal ouderwets. Bij elke parkeerplek staat een betaalautomaat met een klokje. Je gooit je muntjes erin totdat je de gewenste parkeertijd hebt. Als je eerder weggaat, blijft het klokje gewoon aftellen. Wij vinden een automaat waar nog 3 kwartier op staat, gratis parkeren dus! Het is een groot gebied met allerlei oude gebouwen waar les wordt gegeven. We mogen de gebouwen niet in. We nemen wat foto\u2019s, eten de rest van ons ontbijt op en kijken in wat winkeltjes. <\/p>\n

Daarna rijden we verder naar Lexington. In 1775 werden hier de eerste schoten gelost van de onafhankelijkheidsoorlog. Er staan vele koloniale huizen en hier en daar een monument. Er loopt ook iemand rond verkleed als soldaat uit die tijd. We nemen wederom wat foto\u2019s en rijden dan verder richting het hotel in Woburn, The Red Roof Inn.<\/p>\n

Het hotel ligt in een winkelgebied met een mall en diverse vreetschuren. Als we inchecken vraagt de medewerker om onze paspoorten, hij kijkt erin en vervolgens vraagt hij; this is Germany? Juist\u2026 We installeren ons in onze kamer en gaan dan een kijkje nemen in de mall. Het is niet veel anders dan de winkelcentra in Nederland. Wel zien we een enorme schoenenwinkel. We kopen nog een broodje en gaan dan naar de auto. Inmiddels is de zon gaan schijnen en het is meteen 10 graden warmer. Heerlijk!<\/p>\n

Met de auto rijden we richting Salem. Een dorpje dat berucht is om zijn heksenvervolgingen. Er zijn vele musea gewijd aan de heksen. Ook is er nog een oude begraafplaats met graven uit de 18e en 19e eeuw. We volgen de toeristische route door het dorpje en lopen dan naar de haven om wat te eten. Gerben eet een gegrilde zalm, Rianne een gevulde kabeljauw. <\/p>\n

Na het eten lopen we terug naar de auto. We gaan weer naar het hotel en vallen om half 10 in slaap.<\/p>ngg_shortcode_3_placeholder

[ngg_gallery=23]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 5, vrijdag 8 mei 2009, Woburn, Massachusetts<\/strong><\/p>\n

Vandaag is Boston aan de beurt. We zijn weer eens vroeg wakker, om 7 uur. Douchen, verslag schrijven en rond 8 uur vertrekken we met de auto richting Boston. Met de trein en de metro had ook gekund, maar dat vonden we te veel gedoe. Nu staan we wel in de file. Welke malloot gaat er dan ook in de spits naar de stad? Het vreemde is dat er uit Boston ook een file staat.<\/p>\n

Even voor 9 uur rijden we een parkeergarage in bij Boston Common. Dit is een park dat al in 1634 werd aangelegd. Vandaag is er een strak blauwe lucht en het zonnetje schijnt lekker op onze hoofden. De jassen kunnen eindelijk uit. Vanuit het park lopen we naar Back Bay. Deze wijk haalde zijn inspiratie uit Parijs en dat is te zien. In deze buurt winkelt het rijkere volk van Boston. Tussen de 19e eeuwse gebouwen verrijst de enorme John Hancock Tower (241 meter). Helaas mogen we niet naar boven met dit heldere weer. Bij het Prudential Center halen we wat om te ontbijten en lopen dan verder naar de Boston Public Library. Het is een prachtig gebouw met beelden, zuilen, kroonluchters en lijsten. In de leeszaal zitten mensen te lezen onder de typische groene lampjes die je in films ook ziet. Op het plein rusten we wat uit en vervolgen dan onze weg naar het Freedom Trail. Onderweg kopen we nog 2 cola\u2019s bij de MacDonald\u2019s. Hoewel je hier gratis je beker mag hervullen, kun je toch kiezen uit small, medium of large. Een Nederlander zou zijn small beker zes keer bijvullen. Een Amerikaan koopt gewoon de maat die hij wil hebben. Wij doen dat ook.<\/p>\n

Naarmate de middag nadert, wordt het steeds warmer. Uit de wind in de zon loopt de temperatuur zo op naar 25 graden. Gelukkig ligt Boston aan zee en staat er een koele wind. Het valt ons op dat Boston net als New York City een erg schone stad is. Zelfs zes weken oude kauwgom wordt van de stoep gekrabd. Helaas is een trapleuning niet goed schoongemaakt, want Rianne grijpt zo in de vogelschijt. Gerben vindt het hilarisch.<\/p>\n

Het Freedom Trail is een rode streep door Boston heen. De streep leidt langs de belangrijkste herinneringen aan de vrijheidsstrijd. In het Old State House las John Adams in 1776 de Onafhankelijkheidsverklaring voor. Ook komen we langs Quincy Market. Deze markt bestaat uit 3 lange gebouwen met allerlei winkeltjes. Het middelste gebouw is gewijd aan de etenswaren. Thais, Indisch, Chinees, Italiaans, Amerikaans, keus genoeg. Helaas zorgen al deze verschillende keukens voor een onaangename geur. We lopen er dus maar snel doorheen en kijken nog even rond in het winkelgebied. We rusten nog even uit op het plein en lopen verder langs het Freedom Trail. <\/p>\n

Het is best warm en onze voeten krijgen er wel weer een beetje genoeg van. We besluiten via Beacon Hill terug te lopen naar het park om daar nog wat te eten. In Beacon Hill staan huizen van rode bakstenen. Rood is sowieso de kleur van Boston. De meeste oude gebouwen zijn rood en het is natuurlijk de kleur van het honkbalteam de Red Sox.<\/p>\n

In het park rusten we nog even uit en halen nog een burger en een hot dog. Daarna lopen we terug naar de auto. Inmiddels is het 3 uur. We rijden weer naar hotel om daar even uit te rusten en te bedenken waar we gaan eten.
\nWe besluiten het plaatsje Woburn te gaan verkennen. We rijden een paar rondjes om een parkeerplek te vinden en stappen dan naar binnen bij een restaurant. Gerben eet kalf met pasta, Rianne ravioli gevuld met kreeft. Dit is het eerste restaurant waar de tweede cola in rekening wordt gebracht. Gerben krijgt zijn bord niet helemaal leeg en vraagt voor de lol om een doggy bag. Het eten wordt netjes ingepakt. We komen geen zwerver tegen om het aan te geven, dus nemen we er maar een foto van en gooien het dan weg. We kijken nog even rond in Woburn en gaan dan weer naar het hotel.<\/p>\n

In het hotel kijken we nog de nieuwe aflevering van Prison Break zodat we daar thuis niet nog eens tegenop hoeven te zien. Op het nieuws zien we dat het maar goed is geweest dat we niet met de metro zijn gegaan, want die is vanavond tegen een andere metro aangeknald doordat de bestuurder zat te sms\u2019en. Dan maar weer slapen, want morgen staat ons een lange reis te wachten. <\/p>ngg_shortcode_4_placeholder

[ngg_gallery=24]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 6, zaterdag 9 mei 2009, Bar Harbor, Maine<\/strong><\/p>\n

Vandaag hebben we een lange reis voor de boeg, ruim 400km. Rond half 9 vertrekken we vanuit Woburn. We rijden Massachusetts vrij snel uit en rijden New Hampshire binnen. Het landschap begint geleidelijk aan te veranderen. Steeds meer water en meer naaldbomen. We moeten weer tol betalen. <\/p>\n

Al gauw rijden we Maine in en kijken uit naar ontbijt. We gaan de snelweg af om naar Kennebunkport te gaan. We stoppen om wat foto\u2019s nemen van de zee en de zilte lucht op te snuiven. Via de provinciale weg rijden we richting Portland. Onderweg vinden we gelukkig nog ontbijt. <\/p>\n

Vanaf Portland rijden we via de snelweg verder naar Brunswick. Hier gaan we de snelweg af om de scenic coastal route te rijden. We rijden door Freeport verder naar Camden. Onderweg zien we veel water en bomen, in de verte zien we de heuvels van eilanden langs de kust. In Camden stoppen we om te lunchen. Gerben neemt blueberry pancakes, Rianne een lobster roll. Daarna kijken we nog even rond in het dorpje, maar de kou leidt ons al snel weer naar de auto. <\/p>\n

We rijden verder naar Bar Harbor. De kustroute schiet niet erg op. Het is maar \u00e9\u00e9n baan en erg hard mag je er niet. Daarnaast moet je uitkijken voor overstekende dieren. Onze voorganger rijdt een vliegend vogeltje aan en het diertje knalt met een salto op de grond. Even later moeten wij in de remmen omdat er een vogel ter grootte van een pauw rustig aan het oversteken is. Zo maken we nog eens wat mee.<\/p>\n

Langs de weg zien we de nodige trailers. De bevolking ziet er ook uit als white trash\/trailer trash\/kampers, hoe je het maar wil noemen. Niet erg prettige plaatsen om te stoppen.<\/p>\n

We rijden verder en rond 4 uur rijden we Bar Harbor binnen. We zien een bord van ons hotel, The Blue Nose Inn, maar kunnen de ingang niet vinden. Als we de kaart eens goed bestuderen, zien we dat we stil staan voor de ingang. We rijden de parkeerplaats op en checken in. De vriendelijke mevrouw legt uit waar onze kamer is en welke voorzieningen ze hebben. We kunnen zwemmen, massages krijgen en eten. Een stukje verderop op het terrein is nog een restaurant en als we niet willen lopen, kunnen we een golfkarretje met bestuurder bestellen. Waarom ook niet. Onze kamer heeft weer twee bedden, de mooiste die we tot nu toe gezien hebben. Ook hebben we weer gratis internet. <\/p>\n

Rond 6 uur rijden we naar het dorpje om te eten. Inmiddels is het eiland gehuld in de mist. De zee kunnen we niet meer zien en de temperatuur is 10 graden gezakt. Het lijkt wel winter. We lopen rond in het dorpje en zien in ieder restaurant chique geklede jongeren zitten. Het is vanavond Prom Night. We kiezen een restaurantje uit en ook hier zitten de opgedirkte scholieren te eten. Gerben eet gesauteerde kreeft, Rianne pasta met kip. We eten het rustig op en een uur later staan we weer buiten.<\/p>\n

Eenmaal in het hotel kijken we nog naar Ocean\u2019s Eleven. Het begint buiten hard te regenen en dat gaat gepaard met flink wat onweer. We proberen er foto\u2019s van te nemen, maar helaas lukt dat niet. We geven het op en gaan dan slapen in het heerlijke bed.<\/p>ngg_shortcode_5_placeholder

[ngg_gallery=25]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 7, zondag 10 mei 2009, Bar Harbor, Maine<\/strong><\/p>\n

Vandaag worden we weer rond 7 uur wakker. Even zappen, het verslag schrijven en rond 8 uur staan we weer buiten. De zon schijnt, maar in de verte zien we de donkere wolken al op ons af komen. <\/p>\n

We gaan naar het dorp om folders te halen en te ontbijten. De meeste boottochten beginnen eind mei, een enkele morgen al. Helaas zijn wij er vandaag. We zullen zelf iets moeten bedenken om te doen. Eerst maar ontbijt zoeken. We rijden een aantal rondjes tot we een restaurantje zien dat aardig vol zit. Het is Moederdag, dus veel mensen zijn op pad om buiten de deur te ontbijten of te brunchen. Na een paar minuten wachten komt er tafeltje vrij. We gaan zitten en bekijken de kaart. Veel verschillende eieren, pannenkoeken, muffins en ga zo maar door. Gerben kiest een combinatie van omelet met groenten, gebakken aardappels en toast. Rianne neemt blueberry pancakes met maple sirup. Het smaakt ons goed. <\/p>\n

Na het ontbijt besluiten we de autoroute door het Acadia National Park te nemen. Een stuk van ongeveer 30 mijl dat onder andere naar de top van de Cadillac Mountain leidt. Onderweg stoppen we een aantal keer op mooie uitzichtpunten. Het landschap lijkt een beetje op Scandinavi\u00eb. Soms heeft het ook wat weg van de Alpen, maar dan aan de kust. Eenmaal op de berg hebben we een uitzicht tot aan de Atlantische Oceaan. We zien de vele eilandjes en heuvels. Er staat wel een harde, koude wind, dus we blijven niet al te lang buiten staan. We rijden weer naar beneden en besluiten de rest van de middag uit te rusten in het hotel.<\/p>\n

Na een aantal afleveringen van The Big Bang Theory zoeken we op internet op wat er nog te eten is in het dorp. We vinden een aantal restaurantjes en rijden rond 6 uur richting het dorp. We gaan naar binnen en bekijken de kaart. Gerben kiest voor een steak, Rianne een burger met salade. We schransen het naar binnen. Rond 7 uur staan we weer buiten.<\/p>\n

Met een omweg gaan we weer naar het hotel. We rijden nog een klein stukje door het park en komen verschillende herten tegen. Het schemert al flink, dus een goede foto maken is nog niet zo makkelijk. We doen ons best en vervolgen dan onze weg naar het hotel. Morgen staat er weer een reis van ruim 400km op het programma, en dat zonder snelwegen\u2026 Vroeg slapen, zodat we misschien nog iets van de zonsopgang zien en op tijd kunnen vertrekken.<\/p>ngg_shortcode_6_placeholder

[ngg_gallery=26]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 8, maandag 11 mei 2009, Qu\u00e9bec, Qu\u00e9bec<\/strong><\/p>\n

\u2019s Nachts valt Gerben uit bed. De vloer heeft erg zacht tapijt, dus het is niet erg. Rond 5 uur gaat de wekker om naar de zonsopgang te kijken. Helaas is het erg bewolkt, dus is er niets te zien. Dan maar weer verder slapen. Rond kwart voor 8 staan we op. Douchen, inpakken, uitchecken en half 9 zitten we weer op de weg.<\/p>\n

In Maine ontbreekt het een beetje aan snelwegen, dus we kunnen niet overal even goed doorrijden. Om de 50 meter worden we geattendeerd op overstekende elanden. Wij zien er geen \u00e9\u00e9n, levend noch dood. Onderweg ontbijten we en rijden daarna verder richting Canada. <\/p>\n

Veel bomen en water. De weg gaat berg op en af, dus de tank gaat iets sneller leeg dan normaal. Daarbij komt dat de automaat niet veel van bergen snapt. De cruise control slaat af en toe op hol. Ook worden we opgehouden door wegwerkzaamheden. De weg is een aantal keer opgebroken waardoor er nog maar \u00e9\u00e9n rijstrook is. In alle gevallen staan er twee mannetjes met stopborden die aangeven welke kant mag rijden. In Nederland hebben we daar stoplichten voor. In Amerika wordt alles gedaan voor de werkverschaffing. <\/p>\n

In het laatste dorpje voor de grens tanken we nog even, dit keer voor 24 dollar. Daarna verder naar de grens. De douanebeambte vraagt waar we wonen, wil onze paspoorten zien en vraagt wat voor werk we doen. Ook wil hij weten waar we naartoe gaan in Canada, wanneer we Canada weer verlaten en wanneer we weer naar huis gaan. Wat een nieuwsgierig klaphoofd.<\/p>\n

In Canada zijn de wegen beter dan in de VS. We worden niet meer gewaarschuwd voor elanden, maar voor rendieren. We hebben ook nog Canadese dollars nodig. In de VS heb je om de 50 meter en in de kleinste gehuchten een pinautomaat. In Canada is er geen een te vinden.<\/p>\n

We wisselen maar weer eens van plek en rijden verder naar het hotel, het Clarion Hotel. Het hotel ligt aan een verkeersknooppunt, maar het lukt ons toch er vrijwel in een keer naartoe te rijden. Het is een chique hotel, ontbijt is inbegrepen, een kingsize bed, flatscreen tv en een mooie badkamer.<\/p>\n

Na onze spullen te hebben neergezet rijden we richting het stadscentrum. Qu\u00e9bec is een grote stad, maar het stadscentrum is erg klein. De Franse invloed is duidelijk te zien. Veel Franse stijlen en een heus kasteel. Alleen is alles nog vrij nieuw in vergelijking met Europa. Alles is ook erg schoon. We lopen rond, nemen foto\u2019s, komen een kerstwinkel tegen en zoeken een plekje om te eten. Gerben eet eendenborst en Rianne zalm. Het smaakt prima. Doordat de Canadese dollar een gunstige koers heeft, is alles nog betaalbaar ook.<\/p>\n

Na het eten lopen we nog even rond en rijden dan terug naar het hotel. Daar maar eens bedenken wat we morgen gaan doen en lekker slapen in het grote bed!<\/p>ngg_shortcode_7_placeholder

[ngg_gallery=27]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 9, dinsdag 12 mei 2009, Qu\u00e9bec, Qu\u00e9bec<\/strong><\/p>\n

Vandaag slapen we een beetje uit. 8 uur staan we op en gaan richting het ontbijt. Zo te zien zijn we de laatste. We eten roerei en chocoladebroodjes. Na het ontbijt pakken we onze spullen en gaan richting de stad.<\/p>\n

We hebben nog niets alles van het hoge gedeelte van Qu\u00e9bec gezien, dus doen we dat nu. We zijn de parkeergarage nog niet uit of Rianne valt half van de trap. Het resultaat is een blauwe scheen. We lopen verder door het stadje en tegen 11 uur hebben we het wel weer gezien. We besluiten naar de waterval in het park van Montmerency te gaan. Het is een indrukwekkende waterval. Helaas is alles er omheen nog gesloten, dus we hebben nog niets te eten. We lopen een rondje en gaan daarna richting de basiliek van St. Anne-de-Beaupr\u00e9. Ook hier kijken we even in het dorpje of er iets te eten is, maar alleen de MacDonald\u2019s blijft over. Ach, dat gaat er ook wel in.<\/p>\n

We vragen ons af hoe het komt dat we zoveel kunnen zien in iets meer dan een ochtend, vroeger met onze ouders duurde het een eeuwigheid voor we iets hadden bekeken. Waarschijnlijk hadden zij een dag uitgetrokken voor de waterval en hadden ze 3km verderop geparkeerd waardoor je eerst nog een uur moest wandelen. Daarnaast werd er natuurlijk om het uur koffie gedronken.<\/p>\n

Inmiddels is het half 3 en besluiten we weer naar het hotel te gaan. Een half uur later komen we aan. We kijken nog wat series en bekijken dan waar we gaan eten. Het wordt de Grand All\u00e9e. Rond half 7 rijden we ernaartoe en kiezen een restaurant uit. Gerben eet fajitas, Rianne steak. We hebben geen gepast geld voor de rekening, dus moeten we wachten op wisselgeld. Het is hier gebruikelijk dat ze iets meer wisselgeld geven dan zou moeten. Door de fooi wordt dit natuurlijk weer verrekend.<\/p>\n

Rond 9 uur zijn we weer in het hotel. Op dat moment komt er ook een schoolklas aan die op de lift staat te wachten. Wij moeten naar de 7e verdieping en gaan dat natuurlijk niet lopen. We gaan gauw naar de eerste verdieping om de lift op te vangen, dat lukt. Voor we uit de lift stappen drukken we nog even alle knopjes in en gaan dan naar onze kamer. Vroeg slapen, want morgen willen gebruiken om Montr\u00e9al te bekijken.<\/p>ngg_shortcode_8_placeholder

[ngg_gallery=28]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 10, woensdag 13 mei 2009, Montr\u00e9al, Qu\u00e9bec<\/strong><\/p>\n

Even na achten staan we op. Douchen, inpakken en uitchecken. We gaan op weg richting Montr\u00e9al. We hopen onderweg ontbijt te vinden, maar het gebied rond de snelweg is redelijk uitgestorven. In de VS heb je om de zoveel kilometer een food-exit, in Canada niet. Uiteindelijk vinden we toch wat te eten en rijden daarna verder naar Montr\u00e9al. De kwaliteit van de weg wordt er niet beter op. Ook wegbelijning is hier een vreemd concept.<\/p>\n

Onderweg stoppen we nog even bij het Olympisch Stadion en rijden daarna door naar het hotel, Travelodge. We checken in en parkeren daarna in de garage, het hotel is namelijk midden in de stad. Even onze spullen neerzetten en dan de stad in.<\/p>\n

We lopen eerst het centrum in. We zien verschillende pleinen en gebouwen. De stad is minder schoon dan de steden in de VS, er zijn ook aanzienlijk meer zwervers. Onder het centrum bevindt zich een enorm winkelcentrum met wel 2000 winkels. Wij kunnen geen ingang vinden, bovendien is het veel te mooi weer om ondergronds te gaan lopen. We kopen nog wat te drinken en rusten uit in een parkje. Daarna lopen we verder naar een basiliek die ge\u00efnspireerd is door de Sint Pieter in Rome. Er is wel enige gelijkenis te zien, maar geen enkele kerk is natuurlijk te vergelijken met de Sint Pieter.<\/p>\n

Vervolgens gaan we richting de oude haven. Deze haven bestaat uit verschillende pieren die aan Barcelona doen denken. Op de eerste pier is een Imax bioscoop met documentaires, verderop is een Science Centre. Op de tweede pier lopen we om het circus heen. Achter het circus hebben we uitzicht op het eiland waar de wereldtentoonstelling is gehouden en het eiland met een pretpark. <\/p>\n

We rusten weer even uit in het park en lopen dan terug omhoog de stad in. Vanaf de pier komen we terecht op een plein dat erg aan de Ramblas in Barcelona doet denken. We kopen een broodje en bekijken nog wat souvenirwinkeltjes. Ondertussen bekijken we waar we vanavond zullen eten.<\/p>\n

Rond half 6 gaan we een soort bierbrouwerij in waar je ook kan eten. We kiezen allebei een soort dunne pizza. Daarna eet Gerben nog cr\u00e8me brul\u00e9e. We rekenen af en lopen dan terug naar het hotel. Het hotel ligt vlakbij Chinatown, dus daar lopen we maar doorheen. We zien veel chinezen en toko\u2019s. Al gauw zien we het hotel en gaan naar binnen om nog even tv te kijken en lekker te gaan slapen.<\/p>ngg_shortcode_9_placeholder

[ngg_gallery=29]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 11, donderdag 14 mei 2009, Ottawa, Ontario<\/strong><\/p>\n

Vandaag brengt de vakantie ons naar Ottawa. Opstaan, ontbijt in het hotel en we gaan weer op weg. Eerst nog even tanken. Dit keer zijn we 40 Canadese dollars kwijt, omgerekend zo\u2019n 25 euro. Duurder dan de VS, maar nog steeds veel goedkoper dan Nederland. TomTom leidt ons Montr\u00e9al uit. Gerben stuurt ons bijna de dood in doordat hij maar niet kan wennen aan het feit dat de stoplichten hier aan de overkant hangen en dat er bij iedere kruising stopborden staan. Gelukkig hebben we samen 4 ogen en komt alles toch nog goed.<\/p>\n

Het is een kleine 2 uur rijden naar Ottawa. We komen om 12 uur aan bij het hotel, Comfort Inn. Inchecken kan eigenlijk pas vanaf 3 uur, maar er zijn al een paar kamers klaar. We krijgen de sleutels en gaan naar onze kamer. Weer 2 bedden, bad en douche en een scala aan tv-zenders.<\/p>\n

We zetten onze spullen neer en rijden dan verder naar de stad. De dag brengt helaas erg veel regen met zich mee. Nog erger dan Manhattan. Daarbij waait het hier ook een stuk harder. Als eerst bekijken we de Byward Market. Veel eettentjes om onze lunch uit te kiezen. Rianne kiest voor een bagel met zalm-roomkaas en Gerben voor een bagel warm vlees. Het smaakt ons goed.<\/p>\n

Vervolgens lopen we verder richting het parlement. We lopen via het park waar het tulpenfestival wordt gehouden. De ruim 10.000 tulpen zijn bezorgd door Nederland. Met de regen is het er uitgestorven. We lopen verder naar de brug en proberen door de regen naar het uitzicht te kijken. Daarna gaan we naar de eeuwige vlam, die vergezeld wordt door een aantal zwervers. Naast het parlement zien we de rechtbank en de bibliotheek van Ottawa. <\/p>\n

Ottawa is niet erg groot, dus de meeste belangrijke dingen hebben we nu wel gezien. We gaan terug naar de auto en rijden nog een rondje door de stad. \u2019s Middags rusten we nog even uit in het hotel en kijken dan waar we zullen eten. Het hotel staat in een achterbuurt, dus er is niet echt veel keus uit restaurantjes. Dan maar weer naar het centrum. We kiezen een restaurant uit en gaan zitten. Gerben eet kip met garnalen en Rianne fajitas. Gerben krijgt nog een lading saus over zich heen als een ober een dienblad laat vallen. Gelukkig kan Gerben heel goed wassen. Na het eten rijden we nog langs het huis van de premier en gaan dan door naar het hotel. Nog even zappen en dan slapen, want morgen staat ons een 5 uur lange reis te wachten.<\/p>ngg_shortcode_10_placeholder

[ngg_gallery=30]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 12, vrijdag 15 mei 2009, Toronto, Ontario<\/strong><\/p>\n

Vandaag staan we weer eens vroeg op, want we moeten een heel eind rijden. Half 8 gaan we richting het ontbijt, even na achten verlaten we het hotel. Op weg naar Toronto.<\/p>\n

De weg is weer lang en redelijk saai. Bomen blokkeren het uitzicht op Lake Ontario. Het is wel redelijk druk met veel vrachtverkeer op de tweebaansweg. Als we Toronto naderen, komen we zelfs in de file. We zien de torens verschijnen en proberen de weg naar het hotel te vinden. Met behulp van TomTom rijden we naar het hotel, Bond Place. We parkeren de auto in de garage en checken in. Dit keer weer twee bedden, maar dan twee eenpersoonsbedden, gezellig.<\/p>\n

We zetten onze spullen neer en gaan naar buiten. Vandaag is er nog een beetje blauwe lucht te zien, dus gaan we naar de CN Tower, morgen wordt er namelijk erg veel regen verwacht. We gaan te voet naar de toren. Toronto doet denken aan New York City, maar het lijkt drukker doordat de stoep een stuk minder breed is. Onderweg eten we nog een hot dog en gaan dan naar de toren. Voor 70 dollar hebben overal toegang tot. Met een lift gaan we omhoog en kijken naar het uitzicht. Helaas weten we niet precies waar we naar kijken, er staan ook geen bordjes zoals in de Fernseh Turm in Berlijn. Een verdieping lager is een glazen vloer. Gerben gaat erop staan, Rianne krijgt last van hoogtevrees en blijft op de ondoorzichtige vloer. Daarna gaan we nog een stuk omhoog naar 447 meter. Het uitzicht is niet veel anders dan 22 verdiepingen lager, hoog is nu eenmaal hoog, maar je kan wel een stukje verder kijken. Het honkbalstadion ziet er nu wel erg klein uit. We lopen een paar keer rond en gaan dan weer naar beneden. We kijken rond in de souvenirwinkel, maar zien niets leuks, althans niets leuks dat betaalbaar is.<\/p>\n

Inmiddels is het half 5 en gaan we weer naar buiten. Daar kopen we nog een cr\u00eape met nutella en lopen dan weer richting hotel om onderweg nog ergens te eten. Het valt niet mee om een betaalbare plek te vinden waar nog plek is.<\/p>\n

Onze voeten doen nu wel erg zeer en besluiten bij een echte diner aan Dundas Square te eten. Op ieder tafeltje staat een kleine jukebox met liedjes uit de jaren 60 en 70. Gerben kiest een hamburger, Rianne een chicken salad. Tijdens het eten klinkt op een gegeven moment Respect van Diana Ross uit de jukebox. De serveersters gaan op een rij staan en beginnen met z\u2019n vieren te dansen. Ze krijgen een groot applaus. Na het eten nemen we samen nog een cheesecake. De smaak is even wennen, maar uiteindelijk best lekker. Daarna gaan we terug naar het hotel, kijken nog tv en gaan dan lekker slapen, apart\u2026<\/p>ngg_shortcode_11_placeholder

[ngg_gallery=31]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 13, zaterdag 16 mei 2009, Toronto, Ontario<\/strong><\/p>\n

Vandaag mogen we uitslapen. De weersverwachting ziet er niet goed uit, dus het museum staat in ieder geval op het programma. Rond 9 uur staan we op en om 10 uur lopen we het hotel uit. We lopen richting het Royal Ontario Museum (ROM). Onderweg gaan we nog ergens ontbijten. Gerben eet French toast met Maple Syrup, Rianne Belgian Waffles met Maple Syrup. Na het ontbijt lopen we verder naar het ROM. Onderweg zien we nog enkele zwarte eekhoorns lopen.<\/p>\n

Eenmaal bij het museum moet Gerben z\u2019n rugtas inleveren, we mogen wel foto\u2019s maken. Voor 44 dollar zijn we binnen. Het eerste dinosaurusskelet staat al klaar. We lopen door naar de hal over China. Daarna bekijken we de hal over de eerste bewoners van Canada; Eskimo\u2019s en indianen. Vervolgens gaan we naar de tentoonstelling over biodiversiteit. Er staan ontzettend veel opgezette dieren. Lades vol met insecten, vitrines vol met vogels en een heuse batcave, de vleermuizen zijn helaas nep. Na de nog bestaande dierenafdeling gaan we naar de uitgestorven dieren. Zalen vol met skeletten van dinosaurussen en andere prehistorische dieren. Er staat netjes bij vermeld welke skeletten echt zijn en welke replica\u2019s. Als laatst lopen we nog door de zalen met de overige werelddelen.<\/p>\n

Even na 1 uur lopen we het museum weer uit. Het is maar goed geweest dat we er zo vroeg waren, want de rij staat nu tot de kruising buiten. Op zoek naar lunch. Als we weer richting het hotel lopen, begint het erg hard te regenen. De paraplu helpt weinig. We schuilen af en toe en komen uiteindelijk aan bij Dundas Square. Daar eten we een broodje tonijn en een broodje kip in de Food Court. Na de lunch rusten we uit in het hotel. Het is inmiddels 3 uur. Even zappen en we vallen in slaap.<\/p>\n

Half 5 gaan we naar het Eaton Centre. We lopen een paar rondjes en kopen voor onszelf een souvenir, alles is veel te duur, maar we willen toch iets uit Canada hebben. We kiezen eits wat we het geld toch nog waard vinden, maar vergeten weer eens dat alle prijzen hier exclusief belasting zijn. Nou ja, jammer dan. Nu maar weer op zoek naar avondeten. We belanden met een omweg weer bij Dundas Square. We gaan even zitten op het plein en kijken naar de rockband die staat op te treden. We kiezen een restaurant uit. We moeten een kwartiertje wachten, maar krijgen dan een mooi tafeltje. Een enthousiaste ober, Sean, helpt ons. Hij vraagt wat we hebben gedaan en als we het museum noemen vertelt hij dat hij een acteur is en ooit in een tv-serie heeft gespeeld waarin hij in de bek van een T-rex moest liggen. Juist ja. Gerben kiest een steak, Rianne zalm. Als toetje eten we samen een chocoladetaartje. <\/p>\n

Na het eten weer naar het hotel, verslag schrijven en dan weer vroeg slapen. Morgen moeten we weer een beetje op tijd op om uitgebreid van de Niagara Falls te kunnen genieten.<\/p>ngg_shortcode_12_placeholder

[ngg_gallery=32]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 14, zondag 17 mei 2009, Niagara Falls, New York<\/strong><\/p>\n

Half 8 is het tijd om op te staan. Spullen inpakken, uitchecken en de auto ophalen uit de parkeergarage. We rijden Toronto uit op weg naar Niagara Falls. Het zonnetje schijnt, maar de wind is best fris. Het is maar 1,5 uur rijden naar Niagara Falls, maar wij nemen een omweg waardoor we er een uur langer over doen. Onderweg kopen we ontbijt en rijden dan verder.<\/p>\n

We rijden naar Niagara on the Lake. Daar hebben we een prachtig uitzicht over Lake Ontario. Het is nu helder genoeg om Toronto te zien liggen. We eten de rest van ons ontbijt op en rijden dan verder naar Niagara Falls.<\/p>\n

Het water komt uit Lake Erie, valt naar beneden bij Niagara Falls en gaat dan verder naar Lake Ontario. Aan de Canadese kant hebben we uitzicht op de watervallen. Als we daar aankomen zien we een soort Zandvoort in het kwadraat en dan 10 keer zo erg. Casino\u2019s, hotels, bioscopen, een waterpark, een reuzenrad, uitkijktorens en alle mogelijke attracties die je maar kunt bedenken. We parkeren de auto voor 20 dollar(!) Gelukkig is er een gunstige koers\u2026 We lopen richting de boulevard en verbazen ons over de enorme watervallen. De druppels vallen op onze hoofden. Met de felle zon zijn de watervallen erg wit en zonder zonnebril kun je er bijna niet naar kijken. We lopen naar het visitors centre en bedenken aan welke attractie we ons Canadese geld gaan opmaken. We besluiten een kijkje te nemen achter The Horseshoe Falls. We betalen 13,13 per persoon en gaan naar binnen. We krijgen een regenponcho en stappen een lift in. Deze neemt ons mee naar beneden. We lopen de gang in waar de mens in 1818 al aan is begonnen te bouwen. Er is een bordes vlak naast de waterval, er waait een koude wind en het lijkt er net zo erg te regenen als gisteren in Toronto. Naast het bordes zijn er nog 2 plekken waar je achter de waterval staat. Het enige wat je ziet is een wit vlak, maar je hoort een enorm kabaal. <\/p>\n

Na deze \u201cJourney behind the Falls\u201d lopen we de heuvel op naar het Imax theatre. Hier geven we onze laatste Canadese dollars uit aan een film over de legendes van de watervallen. Het begint bij het Indiaanse meisje \u201cmaid of the mist\u201d en vertelt dan over mensen die de Niagara Falls hebben getrotseerd. Als we de filmzaal uit komen zien we nog een aantal voertuigen waarmee mensen de waterval zijn afgegaan.<\/p>\n

Inmiddels is het 3 uur en lopen we terug naar de auto. Tijd om de grens over te gaan. Via de Rainbow Bridge rijden we naar de Amerikaanse douane. We staan even in de rij, maar zijn dan toch aan de beurt. De douanebeambte is weer een nieuwsgierig mannetje. Waar komen we vandaan, wanneer zijn we aangekomen, waar gaan we naartoe, wanneer gaan we weer weg, wat zijn wij van elkaar, hebben we drank of tabak, hebben we voedsel of fruit en hebben we het leuk gehad? Een hoop vragen, maar we worden goedgekeurd. <\/p>\n

Het hotel is vlak om de hoek van de douane dus we kunnen zo het parkeerterrein op rijden. We checken in en zetten onze spullen neer. Het is half 5 en we besluiten nog het uitzicht vanaf de Amerikaanse kant te gaan bekijken. Het is ongeveer een half uur lopen naar het verste uitkijkpunt bij de Horseshoe Falls. Vanaf deze kant kunnen we naar beneden kijken. We lopen van uitkijkpunt naar uitkijkpunt en komen ook een aantal diertjes tegen; de meeuwen hebben op de waterval een dorpje voor zichzelf gebouwd en bij Goat Island zien we twee kleine slangen tussen de muren zitten, uiteraard zien we ook weer een eekhoorn. <\/p>\n

Onderweg kopen we nog een hot dog, want we hebben de hele middag al niets gegeten. Na uitgebreid naar alle uitzichten te hebben gekeken gaan we naar het restaurant dat bij het hotel zit. Gerben eet tilapia, Rianne steak. Na het eten gaan we naar onze kamer, bereiden de enorm lange rit voor morgen voor en gaan dan lekker slapen.<\/p>ngg_shortcode_13_placeholder

[ngg_gallery=33]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 15, maandag 18 mei 2009, Gettysburg, Pennsylvania<\/strong><\/p>\n

Half 8 worden we met moeite wakker. Toch maar opstaan, want we hebben een lange reis voor de boeg! Uitchecken en even na achten zijn we op weg. Onderweg kopen we weer ontbijt. We rijden New York uit en Pennsylvania in. De wegen zijn hier redelijk nieuw, glad, geen gaten en hobbels. TomTom denkt ook dat we steeds door het bos rijden.<\/p>\n

Het uitzicht is weer eens wat anders dan we gewend zijn. Dit keer worden we door de uitlopers van de Appalachen geleid. We rijden tussen de heuvels door. Af en toe hebben we uitzicht op de rivier. Ze zijn hier hard aan het werken aan de weg, want we komen langs verschillende road works. We moeten de weg delen met de tegenliggers. Ondanks de smalle wegen mogen we hier toch 55 mph (ongeveer 90 km p\/u). <\/p>\n

We kunnen goed doorrijden en besluiten een omweg via Lancaster te nemen. In deze omgeving wonen the Pennsylvania Dutch. Dit heeft niets met Nederland te maken, want het woord Dutch komt in dit geval van Deutsch. Er woont hier een volk, the Amish, dat afstamt van Duitsers. Ze leven erg primitief zonder elektriciteit of andere gemakken. Hun taal is een kruising tussen Engels en Duits. Als we aankomen in het dorp is het een en al toerisme. Alles is opgezet. Er lopen en werken wel mensen in hun primitieve kleding, dus we nemen wat foto\u2019s en rijden dan weer verder richting Gettysburg.<\/p>\n

Rond half 6 komen we aan in het hotel, the Courtyard Marriot. Dat was een erg lange reis. Even internetten, de kasten inspecteren, de tv-kanalen nagaan en dan naar het dorp om te eten. We rijden eerst naar het visitor\u2019s centre. Helaas is het dicht. Dan rijden we naar the Dobbin House. Het is het eerste huis van Gettysburg, nu is er een restaurant gevestigd. De dinging room is vol, dus wij gaan naar de Tavern. Het personeel is verkleed als mensen uit de tijd van de burgeroorlog. Er branden kaarsjes en het is er gezellig druk. Er is voor ons gelukkig nog een tafeltje vrij. Gerben kiest voor kipfilet, Rianne voor filet mignon. We eten het lekker op en gaan dan terug naar het hotel om te bekijken hoe we dag morgen indelen.<\/p>ngg_shortcode_14_placeholder

[ngg_gallery=34]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 16, dinsdag 19 mei 2009, Williamsburg, Virginia<\/strong><\/p>\n

Vandaag hebben we weer een lange reis voor de boeg. Om half 8 staan we op en even na achten zijn we weer op pad. Ook vandaag nemen we een omweg. Het Shenandoah park staat op het programma, net als het huis van Thomas Jefferson.<\/p>\n

Voordat we op weg gaan, rijden we eerst nog door het slagveld van Gettysburg. Er leidt een weg doorheen die we met de auto kunnen volgen. Het slagveld is nu vervormd tot een grote opslag voor monumenten. Om de 2 meter staat er een monument voor een van de vele legers uit de burgeroorlog. Ook is er voor iedere deelnemende staat een monument neergezet. Er rijden veel schoolbussen rond op het terrein. Wij gaan er wat sneller doorheen, af en toe lezen we een bord of nemen we een foto. Rond 10 uur zijn we klaar met onze snelle rondrit. Nu op weg richting Williamsburg.<\/p>\n

Onderweg ontbijten we bij the Waffle House. Ook moet er getankt worden. De weg leidt ons een stukje door Maryland en West Virginia, daarna rijden we Virginia in. Daar rijden we tussen de bergen door. In het Shenandoah park kun je over de bergrug rijden, wij vinden dat toch iets te lang duren en besluiten door het dal te rijden om zo toch nog iets van de omgeving te zien. Onderweg zien we veel politie rijden, af en toe is er iemand aangehouden. Als we in het dal rijden komt ons een politieauto tegemoet. In de spiegel zien we hem omdraaien. Hij gaat achter ons rijden, met z\u2019n zwaailichten aan. Gerben zit achter het stuur en stopt aan de kant. De agent komt naar ons toe;
\nHow are you doing sir? You know, you should slow down when you see a state trooper, not speed up. Did you know that? Did you see me coming?
\n–\tNo
\nYou were going 63 when I approached you, when I passed you, you were going 68. You are in 55 zone, did you know that?
\n–\tYes
\nYour license and registration please.
\nGerben pakt z\u2019n verfrommelde roze papiertje en geeft het aan de agent. De agent trekt een beteuterd gezicht en vraagt: Where are you from?
\n–\tThe Netherlands
\nOh\u2026 Well, slow down a bit ok?
\n–\tOK.
\nEnjoy the rest of your stay.
\nHebben we dat ook weer eens meegemaakt. Gelukkig had deze agent er duidelijk geen zin in om moeilijke Nederlandse namen op te schrijven.<\/p>\n

We rijden verder richting het huis van Thomas Jefferson. Eenmaal aangekomen zien we dat het 20 dollar per persoon kost. Toch wat veel om wat koloniale meubels te zien. We kijken wel even in het winkeltje en kopen Thomas Jefferson\u2019s Ten Rules.<\/p>\n

Daarna rijden we verder naar Williamsburg. Rond 6 uur komen we aan in ons hotel, Lexington George Washington Inn. We zetten onze spullen neer, bekijken wat foldertjes en besluiten dan even rond te rijden om daarna te gaan eten. We gaan eerst naar het visitor\u2019s centre. Het is al dicht en we zien dat kaartjes voor Williamsburg 35 dollar per persoon kosten. De winkeltjes zijn nog wel open. Een hoop boeken en spulletjes, maar we kopen niets. We rijden verder naar Jamestown. Hier is het al uitgestorven, dus besluiten we te gaan eten in Williamsburg. De koloniale tavern die open is, zit al helemaal vol. Buiten staan al mensen te wachten. We rijden door naar Downtown. Hier vinden we wel een restaurant. 10 minuten wachten en we kunnen kiezen. Gerben eet koude tomatensoep, zalm en ijs. Rianne eet aardappelsoep met mosselen, kip en ijs. Half 10 zijn we klaar en gaan we terug naar het hotel. Hier stippelen we de route voor morgen uit en gaan dan weer lekker slapen.<\/p>ngg_shortcode_15_placeholder

[ngg_gallery=35]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 17, woensdag 20 mei 2009, Washington DC<\/strong><\/p>\n

Vandaag is het tijd om naar de laatste locatie te gaan; Washington DC, maar voordat we daar naartoe gaan, willen we eerst Jamestown nog bekijken. Kwart voor 8 staan we op en tegen kwart voor 9 gaan we op zoek naar ontbijt. We stoppen bij een tentje en zijn de enige gasten. We kiezen allebei scrambled eggs en gaan daarna verder richting Jamestown, rond kwart voor 10 komen we daar aan.<\/p>\n

Jamestown settlement is een nagebouwd dorpje met een indianendorp, schepen en een fort. De tour begint met een film over de kolonisatie van Virginia. Het verhaal van John Smith, en natuurlijk John Rolfe en Pocahontas. Ook vertelt de film over de eerste Afrikanen in Virginia, oftewel, de slaven. Het komt erop neer dat er de eerste honderd jaar na 1607 niet veel gebakken werd van de kolonisatie. Na de film is er een tentoonstelling over die eerste honderd jaar. Er wordt verteld over de indianen, hun cultuur en alles dat daarbij hoorde. Ook wordt er ingegaan op het leven van de Angolezen die door de Portugezen gevangen werden genomen en vervolgens werden gestolen door de Engelsen om naar Virginia te gaan. Daarnaast komt het Engelse leven nog aan bod. Er is ook een deel gewijd aan Pocahontas. We krijgen een iets duidelijker beeld van de kolonisatie. Na de tentoonstelling gaan we naar het dorp. We beginnen in het indianendorp. Blanke mensen met brillen en sieraden staan verkleed als indiaan te wachten op de toeristen om ze van alles uit te leggen. Daarna bekijken we de replica\u2019s van de schepen. Vervolgens gaan we naar het fort, waar het leven van de Engelsen in Virginia wordt nagebootst. We hebben het idee dat het er 400 jaar geleden niet zo schoon was als hier\u2026 Ook hier staan verklede mensen om uitleg te geven.<\/p>\n

Inmiddels is het kwart voor 12 en besluiten we richting Washington DC te gaan. Het is maar 3 uur rijden, dus we rijden ieder de helft. Bij de wissel eten we nog bij Wendy\u2019s, een soort Mac Donald\u2019s, maar dan nog pauperder. Gerben rijdt verder naar Washington DC. <\/p>\n

Voor we naar het hotel gaan, stoppen we eerst bij Arlington National Cemetary. We parkeren rond kwart voor 3 en lopen als eerste naar het Iwo Jima Memorial. Onderweg komen we de Netherlands Carillon tegen. Blijkbaar heeft Wim Kok deze klokkentoren in 1995 aan Bill Clinton aangeboden. \u201cFrom the people of The Netherlands to the people of the United States of America\u201d. In de klokkentoren hangt een zilveren klok die koningin Juliana in 1952 aan president Truman heeft gegeven. Weten we dat ook weer. We lopen verder naar het enorme beeld van de soldaten die de tweede, en grotere, vlag op Iwo Jima plaatsten. Na de films \u201cLetters from Iwo Jima\u201d en \u201cFlags of our Fathers\u201d is het best leuk om het nu eens in het echt te zien. We lopen terug naar de begraafplaats en lopen naar het graf van John F. Kennedy. Op het graf staat een eeuwige vlam. Jacqueline Onassis ligt ernaast, net als een dochter. We nemen de gebruikelijke foto\u2019s en besluiten dan terug te gaan naar de auto. We lopen al meer dan een uur op de enorme begraafplaats en het is vandaag erg warm.<\/p>\n

We rijden verder naar het hotel, Channel Inn. We moeten een kleine omweg nemen, omdat er verderop in de straat een brand aan de gang is. Leuk, al die sirenes. We vinden de parkeerplaats van het hotel en checken in. We rusten even uit en gaan dan tegen 6 uur op zoek naar eten. We zitten in een nogal afgelegen buurt, dus veel keus is er niet. We besluiten in het restaurant in het hotel te eten. Gerben eet een seafood platter, Rianne zwaardvis. Na het eten weer naar onze kamer om het verslag te schrijven en nog wat series te kijken. Morgen onze laatste echte vakantiedag\u2026 <\/p>ngg_shortcode_16_placeholder

[ngg_gallery=36]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 18, donderdag 21 mei 2009, Washington DC<\/strong><\/p>\n

Op onze laatste vakantiedag mogen we van onszelf een beetje uitslapen. Rond acht uur staan we op. Tegen 9 uur lopen we richting de metro, het is even zoeken, maar uiteindelijk vinden we de ingang. Het is vanmorgen al lekker warm. We pakken de metro naar twee haltes verderop, Federal Triangle. Daar is de fietsenverhuur, maar we gaan eerst ontbijten.<\/p>\n

We gaan een food court in, maar voor we verder mogen lopen, moeten we eerst door de metaaldetector. Wat een warm welkom in DC. We worden weer goedgekeurd en kopen dan een paar donuts. Ook de souvenirwinkel wordt even bezocht.<\/p>\n

Na het ontbijt gaan we naar de fietsenverhuur. In Washington DC ligt alles vrij ver uit elkaar, en op een dag met bijna 30 graden lijkt ons het geen goed idee alles te gaan lopen. Deze stad staat bekend als fietsvriendelijk, dus de fiets lijkt ons een goede optie. We krijgen 2 fietsen met 21 versnellingen en een helm.<\/p>\n

Als eerst fietsen we naar het Washington Memorial. Vervolgens fietsen we verder naar het Jefferson Memorial, Roosevelt Memorial en het Lincoln Memorial. Overal lopen hordes schoolkinderen, maar op zich valt de drukte nog mee. We fietsen verder naar het World War II Memorial. De weg gaat verder naar het Witte Huis. Obama heeft een hoop bezoek, dus helaas kan hij niet met ons lunchen. Daarna fietsen we verder richting Captiol Hill. Onderweg eten we nog een hot dog. We fietsen Pennsylvania Avenue af en komen aan bij het Capitool. De weg omhoog is redelijk vermoeiend met de fiets, dus er wordt ook een stukje gelopen.<\/p>\n

We rijden om het Capitool heen en gaan dan verder naar de Smithsonian Museums. Het is nu tegen 2 uur en hebben vrijwel alles gezien, dus hebben we mooi even de tijd om een museum te bezoeken, ze zijn hier toch gratis. Er is een hoop keus. Amerikaanse geschiedenis hebben we genoeg gezien, over de Holocaust weten we al redelijk veel, in Toronto hebben we het Natural History Museum al gehad, dus kiezen we nu maar voor het Space & Aviation Museum. Het is een groot museum met ontzettend veel vliegtuigen en ruimtevaartuigen. Er is ook veel tekst, onmogelijk om allemaal te lezen. We gaan nog wel naar een voorstelling in het planetarium over zwarte gaten, hier moeten we wel voor betalen. <\/p>\n

Na het museum gaan we nog op zoek naar souvenirwinkel. Daar zorgen we dat we voor iedereen iets hebben en fietsen dan naar de fietsverhuurder. Het is bijna 5 uur en leveren de fietsen weer in. Een straat verderop ploffen we neer om te eten. We willen zo min mogelijk in de zon zijn, want we zijn behoorlijk verbrand. Gerben eet meatloaf, Rianne Chicken Ceasar Salade en Sweet Potatoe Fries. Als toetje eet Gerben een soort gebakje met Baileysijs. <\/p>\n

Na het eten lopen we weer naar de metro en gaan naar het hotel. De aftersun is erg welkom. Daarna de route voor morgen uitstippelen en alles inpakken\u2026 De vakantie zit erop\u2026<\/p>ngg_shortcode_17_placeholder

[ngg_gallery=37]<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Dag 19, vrijdag 22 mei\/zaterdag 23 mei 2009, Newark Airport, New Jersey\/Nederland<\/strong><\/p>\n

Vandaag moeten we rond half 2 op het vliegveld van Newark, New Jersey, zijn. Rianne wordt om 6 uur al wakker van de pijn aan haar armen. Het is niet helemaal duidelijk of dit spierpijn is of pijn van de verbranding door de zon. In ieder geval kan ze niet meer slapen. Dan maar even tv kijken en om 8 uur staan we op. Douchen, inpakken, handbagage klaarmaken. Gisteravond hebben we alvast via de site van Northwestern Airlines ingecheckt. We zaten 8 rijen van elkaar verwijderd, maar konden er nu voor zorgen dat we in ieder geval achter elkaar zitten.<\/p>\n

We checken uit en gaan op weg. Washington uit. Wel komen we al gauw in een file, blijkbaar is er een botsing geweest. Het vertraagt ons met 20 minuutjes, maar dat hadden we allemaal ingecalculeerd. Onderweg stoppen we bij The Waffle House voor ontbijt. Nog een laatste waffle met warm syrup\u2026 Na het ontbijt pinnen we toch nog even wat geld bij voor de tol en lunch.<\/p>\n

We rijden voorbij Baltimore, door Delaware naar New Jersey. De tolprijzen vallen mee en we kunnen goed doorrijden. Op een gegeven moment moeten we wel in de remmen omdat er twee agenten even de snelweg willen oversteken. Waarom ook niet\u2026<\/p>\n

Tegen kwart over 1 komen we aan bij de autoverhuurder. Een meneer helpt ons en vraagt waar we vandaan komen. Vervolgens vraagt hij of we in Nederland Duits spreken\u2026 Alles is ok met de auto en we mogen naar de terminal. Een andere medewerker van de autoverhuurder vraagt waar we naartoe gaan. To The Netherlands.
\n–\tWhat?
\nAmsterdam
\n–\tOoh! I always wanted to go to Amsterdam.I definately want to go there.
\nWat zou hij daar nu zo leuk vinden\u2026?<\/p>\n

Met de airtrain gaan we naar terminal B. Daar kunnen we zelf inchecken, een meneer plakt de stickers om onze koffers. We kijken of we toch nog naast elkaar kunnen zitten, maar het vliegtuig zit helemaal vol. Dan maar in de rij voor de security check. Laptop uit de tas, riemen af, jas uit, vloeistoffen uit de tas en je schoenen uit. De rij gaat redelijk en snel en we worden alweer goedgekeurd. In het enige restaurant in de terminal eten we nog een laatste echte Amerikaanse burger en gaan daarna bij de gate zitten.<\/p>\n

We doden de tijd door nog wat te bladeren in de wegenatlas. Om kwart voor 4 mogen we eindelijk aan boord. Dat gaat een stuk sneller dan op Schiphol. We gaan op onze plekken zitten en hopen dat onze buren straks willen ruilen. Onze buren blijken ook bij elkaar te horen, dus die ruil is zo gemaakt. We verlaten de gate, gaan de bocht om en staan op de opstijgbaan. We vertrekken ongeveer 10 minuten later dan gepland. Vanuit de lucht zien we Manhattan nog liggen, we kunnen nu goed zien hoe enorm Central Park is, laat staan heel Manhattan.<\/p>\n

Tijdens de vlucht kijken we allebei nog wat films, van slapen komt niet veel terecht. We krijgen als avondeten kip met rijst, salade en een broodje. Het toetje bestaat uit Oreo koekjes. We vliegen nu een stuk sneller dan op de heenweg en de verwachte aankomsttijd is rond 5 uur in plaats van 6 uur. Rond 4 uur zien we inderdaad wat lichtjes van steden in Engeland. Kwart over 5 landen we op de polderbaan. Half 6 zijn we bij de gate en na de paspoortcontrole en het ophalen van onze koffers, lopen we om 6 uur naar buiten.<\/p>\n

De vader van Rianne staat ons op te wachten. We rijden naar Diemen en daar staat het Raeven-ontbijt te wachten. Croissantjes, beschuitjes en brood. Geen blueberry pancakes meer voor ons\u2026 We vertellen over onze indrukken en laten onze verzameling folders zien. 9 uur vertrekken we weer naar Alphen. Boodschappen doen, wassen, koken en hopen dat de volgende vakantie niet al te lang op zich laat wachten\u2026<\/p>ngg_shortcode_18_placeholder

[ngg_gallery=38]<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Rondreis USA en Canada van maandag 4 mei t\/m zaterdag 23 mei 2009 Dag 1, maandag 4 mei 2009, New York City, New York Dag 2, dinsdag 5 mei 2009, New York City, New York Dag 3, woensdag 6 mei 2009, Hyannis, Massachusetts Dag 4, donderdag 7 mei 2009, Woburn, \u2026 Continue reading → <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-363","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vakantie"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/363","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=363"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/363\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":680,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/363\/revisions\/680"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=363"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=363"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.glaan.nl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=363"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}