Familie van der Laan in de Eifel

Familie van der Laan in de Eifel 5-12 augustus 2016

5 augustus, heenreis
6 augustus, Cochem en burgfest
7 augustus, Moesel
8 augustus, Trier
9 augustus, Burcht Eltz
10 augustus
11 augustus, Koblenz
12 augustus, terugreis

Vrijdag 5 augustus 2016
Dit jaar een korte, praktische vakantie. Na een weekje met bezoekjes aan Blijdorp en Sprookjeswonderland, gaan we nu een weekje naar Duitsland. Wellicht gaan we later dit jaar nog wat verder op vakantie.

Tegen elf uur is alles ingepakt en vertrekken we richting Duitsland. Op de A1 een klein beetje vertraging, maar daarna kunnen we goed doorrijden. Na een uur rijden valt Isis in slaap. Vlak voor de grens tanken we nog even. Het is half één, dus ook een mooie tijd om even te eten. Daarna rijden we weer verder, maar na een uur heeft Isis er wel een beetje genoeg van. ‘Mama, auto ninne (zingen)!’ Rianne begint braaf over een klein rood autootje te zingen. ‘NEE!!’ Ai, wat bedoelt ze dan? We komen erachter dat Rianne moet vertellen wat voor auto’s we passeren. Nadat ze is verwend met een stoet oldtimers, begint ze weer te mekkeren. We stoppen op een parkplatz, eten en drinken nog wat, lopen een stukje en rijden dan verder, Rianne neemt nu maar naast Isis plaats. We zingen liedjes, maar oh wee als papa meezingt. Isis blijft een beetje zeuren, het is ook een lange reis als je bijna twee bent. Uiteindelijk blijken rozijntjes en een broodje wonderen te doen, ze blijft eten.

Na een half uur vertraging door files komen we rond half vijf aan bij het vakantiepark, of zoals Gerben zegt: ‘een Nederlandse enclave’. Het stikt hier inderdaad van de Nederlandse gezinnen. Maar ja, dat was te verwachten. We hebben thuis al een keycard gekregen, dus we zijn automatisch ingecheckt. We rijden naar het huisje. Nette keuken, Nederlandse tv, sauna, bad, douche en ook het kinderbedje staat klaar. We pakken de auto uit en gaan dan naar de receptie om WiFi te regelen.

Tegen zes uur rijden we naar Cochem om wat te eten. We rijden langs de Moezel en horen achterin opeens ‘Mama, papa, kijk! Bootje! Oma ook bootje!’ De Moezel ligt inderdaad vol met bejaardencruiseboten (en oma heeft ook een boot, niet dat u denkt dat ze meegaat op zo’n cruise). We parkeren de auto en lopen een stukje over de boulevard. We hebben trek dus nemen al gauw plaats op een terras. Isis probeert tevergeefs de aandacht te trekken van het tafeltje achter ons. Gerben legt uit dat ze haar niet verstaan, omdat ze Duits zijn. Rianne luistert ze nog eens goed af en concludeert dat het Limburgers zijn. Dat wordt nog eens bevestigt als de vader even later op z’n allerplatste Limburgs om de asbak van onze tafel vraagt. Hij heeft geluk dat Rianne hem kan verstaan. Gerben bestudeert de kaart en vraagt aan Rianne wat een hanenbruut is (er staat hänchengebrust). Hij bestelt tenslotte een varkensfilet, Rianne en Isis eten schnitzel. Isis proost nog met een ander tafeltje en eet verder non-stop door. Gerben moet zijn Duits nog een beetje oefenen, dus Rianne vraagt om de rekening. Daarna lopen we weer terug naar de auto.

In het huisje maken we Isis’ bed nog op en leggen haar in bed, ze gaat gelukkig braaf slapen. Komend weekend is er een Burgfest in Cochem, een middeleeuws feest. Wellicht de moeite waard. Tot morgen!


Familie van der Laan op de Veluwe

Familie van der Laan op de Veluwe 6-13 mei 2016

Vrijdag 6 mei
Op deze prachtige, warme dag nemen we de tijd om de laatste dingen in te pakken. Na de lunch vertrekken we richting Landal Coldenhove. Isis valt al snel in slaap en ondanks de start van de Giro d’Italia is er geen file.

Eenmaal aangekomen in de het bungalowpark zien we dat we niet de enige zijn. Je moet een nummertje trekken voor de receptie. Wij hebben nummer 33 en ze zijn nu bij nummer 3. Gerben wacht bij de receptie, Rianne en Isis nemen vast een kijkje in de omgeving. Er is een zwembad, brasserie, snackbar, pizzarestaurant, beautysalon, speeltuin, dierenweide en een supermarktje. Genoeg faciliteiten dus.

Na ongeveer een half uur wachten zijn we aan de beurt. We krijgen de sleutel en een flesje sap voor Moederdag. Gerben haalt de auto weer op, Rianne en Isis gaan vast met de kinderwagen richting huisje. Gerben is er iets eerder. Het is een knus huisje waar alles net in past. Het kinderbed en de kinderstoel staan klaar in een hokje. We laden de auto uit en maken een boodschappenlijstje. In Eerbeek doen we boodschappen. Thuis ruimen we alles weer op en koken een pastasalade. We eten buiten in de warmte op het terras. Dingen die Isis laat vallen gooien we het bos in, Isis vindt het hilarisch.

Na het eten lopen we nog een rondje over het park. Gerben wil ook weten waar alle faciliteiten zijn. Als we weer terug zijn leggen we Isis in bed. Ze moet even huilen in deze vreemde omgeving, maar valt dan toch lekker in slaap. Morgen wordt het weer lekker warm, dus een mooie dag om te wandelen in het bos.

Gerben en Rianne en Isis in de Algarve

Gerben, Rianne en Isis in Portugal 13-24 juli 2015

Maandag 13 juli

Om 2 uur ’s nachts gaat de wekker en dat heeft Isis ook gemerkt, we hoeven haar dus niet wakker te maken. We kleden ons aan, brengen de koffers beneden en voor we het weten staan de ouders van Rianne voor de deur. Even de auto inladen en we gaan op weg naar Schiphol.

We checken de koffers in en gaan door de controle. We kopen daarna nog een paar boeken en wat water voor in het vliegtuig. Het is drukker dan we dachten. Na even wachten vinden we toch een plekje voor een heel vroeg ontbijtje. Ondertussen is Isis in de buggy in slaap gevallen. Na ons ontbijtje lopen we richting de gate, C7. Om ons heen zien we vooral heel veel jongeren, gelukkig slapen die meestal rond dit tijdstip, dus dat zullen ze in het vliegtuig ook wel doen. Isis is wakker geworden, dus die wordt nog even verschoond. Wachten met een baby gaat blijkbaar veel sneller, want we mogen het vliegtuig al in. We geven de buggy af en zoeken onze plaatsen op.

In het vliegtuig krijgen we nog uitleg over de speciale babygordel en het babyreddingsvest. ‘Als we dat vest nodig hebben, zijn we toch al verloren’, aldus Gerben. Al snel taxiën we naar de Kaagbaan. We stijgen op en belanden in de wolken. Isis vindt het allemaal heel gewoon. Ze kijkt uit raam, voelt aan de trillende muren en kletst erop los. Ze lijkt ook geen last te hebben van de luchtdruk, want drinken wil ze niet. We zitten in een soort paupervliegtuig zonder tv, maar gelukkig hebben we een baby die ons vermaakt. Na zo’n drie kwartier vallen Isis en Gerben in slaap. In een onmogelijke houding, dus Rianne legt zich erbij neer dat haar arm langzaam af zal sterven. Als we in de buurt van Faro komen, laten we nog een flesje opwarmen. Isis drinkt het lekker op en kijkt daarna verveeld uit het raam hoe we landen.

In dit land geven ze de buggy blijkbaar niet af bij de gate, dus lopen we met Isis op de arm naar de bagageband. Het duurt even, maar dan komen al onze spullen tegelijk. We vervolgen onze weg naar de reisleidster. Ze verwijst ons naar iemand van de autohuur. Deze mevrouw verwijst ons naar de chauffeur van de transfer. Met een groep mensen wachten we op het busje. Niet iedereen past erin, dus nog meer wachten. Uiteindelijk mogen wij ook mee. Nadeel van zo’n transfer is dat iedereen tegelijk bij de verhuurder aankomt, dus nog meer wachten.

We krijgen een Fiat Punto toegewezen. We laden de auto vol, vragen nog om een verantwoorde kinderstoel en gaan op hoop van zegen op weg. Het is namelijk alweer even geleden dat Gerben in een schakelauto heeft gereden… Het valt ons weer eens op hoe pauper andere landen zijn vergeleken met Nederland. Of zijn wij verwend met borden en wegbelijning? Het appartement Verde Pino is niet heel ver van het vliegveld. Als we aankomen, moeten we echter wel wachten tot onze kamer schoon is. Na een uur mogen we er eindelijk in. Het is een net appartement met woonkamer, slaapkamer, badkamer en simpele keuken. Het babybedje en de kinderstoel staan ook al klaar.

Als we onze spullen hebben neergezet, gaan we naar een supermarkt. We kunnen niet alles vinden en vragen ons af hoe de lokale bevolking dit doet. Sommige producten zijn gewoon niet verkrijgbaar, de winkel is onlogisch ingedeeld en er is weinig keus. Misschien weer de Hollandse verwennerij? Na de hoognodige dingen gekocht te hebben, gaan we terug naar het appartement om te lunchen. Daarna leggen we Isis in bed en besluiten zelf ook wel een dutje te kunnen gebruiken. Na 2 uur worden we weer wakker. We zitten nog even buiten, Gerben doet nog een paar boodschappen en dan is het alweer tijd om te eten.

’s Avonds het gebruikelijke ritueel. Badje, flesje, slapen. Wij zitten nog even buiten en rollen dan ook ons bed in na een korte nacht en hele lange dag. Tot morgen!